De heilzame werking van Norwegian Wood van H. Murakami

Niets zo mooi als een mooi boek - maar wat zijn de evolutionaire voordelen van de ontroering die een goed boek oproept? Vermoedelijk is de rijkdom van ons sociaal bewustzijn verantwoordelijk voor de gevoeligheid voor de esthetische kwaliteit van de kunst - doordrenkt van liefde voor de onbekende maker van een kunstwerk stel ik me open voor 'de ander'. Eenzelfde gevoel als je kan hebben voor helden en voor de mensen van wie je houdt - dankbaar dat je niet alleen bent, maar dat er zulke mooie mensen bestaan. Dit gevoel overspoelde mij gisteren toen ik de afsluitende woorden "Vanaf een plek die nergens was, had ik nog altijd Midori aan de lijn" las en vervolgens het boek Norwegian Wood van Haruki Murakami dichtsloeg. Na Kafka op het strand wederom een briljant boek van deze Japanse schrijver.

Norwegian Wood "is een indringend verhaal over romantiek en volwassenheid, over de onmogelijke en dappere liefde van een jonge man", zo meldt de tekst op de achterkant. De wat afstandelijke, verwonderde toon van Watanabe, de in zichzelf gekeerde schoonheid van Naoke en de ontoereikendheid van de liefde, gecombineerd met de verstilde vertelvorm en de soms ronduit humoristische situaties (bv. de brand die Watanabe en Midori vanaf het balkon van de laatste gadeslaan) zijn in de handen van Murakami ingrediënten die het leven de moeite van het leven waard maken, ook, of misschien wel juist, als vrienden en geliefden in het boek zelfmoord plegen.

Van Norwegian Wood zijn meer dan vier miljoen exemplaren verkocht, zo ronkt de tekst op de achterkant. Wat ik me dan afvraag als ik dat lees, is of al die anderen net zo geraakt zijn door het boek als ik? Zijn het allemaal geestesgenoten die liever de kwetsbaarheid omarmen dan met oogkleppen op het eigen geluk achterna te lopen? Waarom is het leven, de maatschappij niet mooier als er zoveel mensen zijn die warm lopen voor het werk van Murakami? Of is vier miljoen nog te weinig om de wereld mooier te maken?

In ieder geval zal het niet aan Murakami liggen als de wereld ten onder gaat - zijn boeken hebben de kracht om iedere racist, fascist, xenofoob, terrorist en machtswellusteling te ontmantelen - als ze hem maar wilden lezen...


Norwegian Wood door H. Murakami