Datumloze dagen van Jeroen Brouwers

De laatste tijd veel gelezen, weinig geschreven. Bij deze een eerste aanzet de schade in te lopen: een snelle impressie van het boek dat ik een paar seconden geleden heb dichtgeslagen: Datumloze dagen van Jeroen Brouwers. Over een vader tegen wil en dank, over een vader ook die zijn rol na de eerste vijf/zes jaar volledig verlaat en uiteindelijk zijn zoon niet meer herkent, al zit deze tegenover hem. Over een vader die (bijna clichématig) uiteindelijk zijn rol weer oppakt als zijn zoon terminaal in het ziekenhuis ligt. Jeroen Brouwers weet als stylist uitstekend raad met het thema - het verhaal is vlot geschreven. Grote makke echter is het ontbreken van de overdracht van de emotie op de lezer. Daarvoor is het verhaal te schematisch van opzet en krijg je als lezer te weinig sympathie voor vader of zoon. Het is te geconstrueerd, de vader wil het kind niet en uiteindelijk zit hij aan zijn sterfbed, zo rond mag het werkelijke leven dan soms wel zijn, maar voor een roman is het te makkelijk. Hetgeen niet wegneemt dat het boek wel lekker wegleest - maar de kwaliteit van taalgebruik en vaart compenseren niet volledig het ontbreken van echte betrokkenheid.

Nog een waarschuwing: de flapteksten aan de binnenzijde zijn zo slecht en amateuristisch, dat iemand bij Atlas toch heeft liggen slapen toen deze goedgekeurd werden voor publicatie. Zij doen Jeroen Brouwers en het boek in ieder geval geen recht.