Eurovisie songfestival - het voordeel van goede buren

Het Eurovisie Songfestival van vorig jaar was het all time hoogtepunt van dit meest democratische der Europese evenementen. In de halve finale kwamen de meest bizarre groepen voor en matigheid leek niet te lonen. De IJslandse zangeres Silvia Knight, die helaas niet tot de finale reikte, verwoordde de sfeer uitstekend: Congratulations that I am alive (nog steeds de ringtone op mijn mobiel). En met de Finse winnaar Lordi kreeg het festival de terechte winnaar. Het eveneens hoog eindigende We are te winners van Litouwen paste ook al in de trend. Ik had hoge verwachtingen van dit jaar.

Maar wat moet ik nu van het Eurovisie songfestival 2007 denken? Je kunt in ieder geval zeggen dat de tweede plaats van Oekraïne nog een staartje van de trend van vorig jaar vormt. En ook dat vele landen meenden de bizarre hoogtepunten van vorig jaar te kunnen kopiëren: Denemarken met zijn travestiet, Andorra met een echt jongensbandje dat vol adrenaline simpele akkoorden eruit raffelde, België met een swingende pastiche op de jaren 70 en Israël met een schertsband optima forma. Geen van hen overleefde de halve finale. Nederland had het over een andere boeg gegooid - vakmanschap met een lekker nummer. Maar blijkbaar nekt de ligging aan de zee ons: te weinig buren. Uberhaupt blijkt vakmanschap geen enkele garantie, ook Zwitserland met aanmerkelijk meer buren lag er onmiddelijk uit.


Al na de halve finale was het duidelijk: het zou een feestje worden van de landen ten oosten van de grens tussen Polen en Duitsland. Tja - de aantrekkelijkheid van de puntentelling sloeg bij mij om in ergernis - de rationale achter de keuze van de massa was volsterkt stupide.

Of heeft Monique gelijk? Die landen zijn nog solidair met elkaar. Wat een broederliefde! Daar kan de Europese Unie nog heel veel van leren. Waar wij jarenlang de Duitsers alles ontzegden, en zeker onze punten, knuffelft de Balkan elkaar bijkans dood. En de Russische overheersers krijgen toch maar mooi de 12 punten van Wit-Rusland. Of zijn dat weer de Russen die in Wit-Rusland wonen? Zoals Turkije ook al jaren baat heeft bij de exodus van zijn volk in de afgelopen 40 jaar?


Het landenconcept lijkt inderdaad de beslissende factor te zijn, dit jaar sterker dan vorige jaren. Wat betekent dit voor Nederland? Onze Belgische belastingontduikers en Spaanse pensionados zijn of met te weinig, of ze kunnen niet sms-en. De oplossing voor de winnende formule voor volgend jaar begint zich af te tekenen. Ik zie twee alternatieven.

1. We gaan massaal emigreren naar de andere landen in Europa. Alle varkensboeren naar Polen, alle IT-ers naar Roemenië en alle accountants naar Rusland. Er ligt daar voldoende werk.


2. Volgend jaar sturen we een Turkse Nederlander naar het Eurovisie Songfestival. Niet te vrijgevochten, niet te Nederlands, hij moet goed Turks spreken en ja, ik denk inderdaad dat het een man moet zijn.

Ik zie slechts één potentieel risico in deze aanpak. De landen die dit jaar de aanpak van vorig jaar hebben gekopieerd, zijn niet ver gekomen. Dus als die trend zich doorzet, dan moeten we eerst op zoek naar een cyclisch patroon. Herhaalt de geschiedenis zich om het jaar? Dan moeten we Within Temptation sturen! Of gaat het komend jaar om de kwaliteit van het liedje en de zanger? Dan waren we dit jaar te vroeg met Edsilia Rombley. Maar misschien wordt het tempo van het liedje wel belangrijk, zoals tijdens de lange trieste jaren van het festival, toen we met Eric van Tijn en Jochem Fluitsma braaf meededen aan het uptempo drama. Of juist ballads, omdat Ierland daar weer vroeger mee wist te winnen (die hebben blijkbaar zoveel verlies geleden bij de organisatie van het festival, dat ze moedwillig het minst aantrekkelijke hebben ingestuurd dat ze maar wisten te vinden - alles om te vermijden dat de karavaan volgend jaar weer naar Dubline zou komen).

Moe word ik van de mogelijkheden. Wat zal de winnende formule volgend jaar worden? Als het weer gaat om de buren die je hebt, dan vind ik er in ieder geval niks aan. Net zoals ik het winnende liedje van Servië ook stom vind. Stom en saai en vervelend. Blij dat zij in ieder geval mijn buur niet is! Nee, als ik dit jaar in de finale had moeten kiezen, was het Hongarije geworden. Maar eigenlijk is dat geen songfestival liedje, doch gewoon een goed liedje. Georgië vond ik songfestivaltechnisch gesproken het leukste. Ach ja, hoe dan ook was het dit jaar toch niet mijn jaar. Met de slechtste top 10 van de afgelopen jaren: Eurovision Song Contest.