Onverschilligheid als troost

Survival N/B
Originally uploaded by More Altitude.

Prachtig interview met Rutger Kopland in de Volkskrant Bijlage van vandaag. Na een ernstig auto-ongeluk is zijn leven ingrijpend veranderd. Aan het slot van het artikel komt Kopland met een rake en herkenbare observatie over de bomen in zijn tuin, toen hij die voor het eerst weer zag na zijn ongeluk:

"Die bomen staan er niet voor mij, die zijn er gewoon. Ze houden niet van me, hebben ook geen hekel aan me, ze zijn. Dat vond ik ontzaglijk ontroerend. Die liefderijke onverschilligheid troostte me. [...] Zo zal het ook zijn als ik er niet meer ben. Dat is toch geweldig?"

Ik herken de troost, maar vraag me af waar die troost in schuilt. Ik bedoel, onverschilligheid staat niet in de boeken voor jonge vaders en moeders als middel om een kind te steunen. Noch lijkt het me een troostrijke gedachte voor gelovigen. En toch... Ik denk dat ik er troost aan ontleen, omdat het mijn bestaan ontdoet van een verantwoordelijkheid - wat ik doe, heeft geen invloed op de boom. Mijn enige verantwoordelijkheid, de enige keuze die de boom van mij vraagt, is of ik wel of niet wil genieten van de boom. Dat is een vraag die ik makkelijk kan beantwoorden.